In mijn vorige column gaf ik al aan dat de VS zich in zijn vingers sneed door op het hoogste politieke niveau publiekelijk strijd te voeren over ophoging van het schuldenplafond. Republikeinen stonden lijnrecht tegenover Democraten en hoewel er uiteindelijk een akkoord werd gesloten, werden alle beleggers door de discussie attent gemaakt op de financiële positie van de VS. Met een jaarlijks begrotingstekort van 10% (net zoveel als Griekenland) en een staatsschuld van $14.300 miljard is die niet florissant. Ratingbureau's dreigen de kredietrating te verlagen als de VS niet bezuinigt, maar de onenigheid tussen Democraten en Republikeinen verhindert enige structurele oplossing.

Om dan de discussie over het schuldenplafond zo op te blazen is het domste wat je kunt doen. En dat bleek in de dagen na het akkoord. Nadat dinsdag 2 augustus het akkoord was gesloten, en de Amerikaanse beurzen woensdag een kwart procent hoger sloten, sloeg donderdag de vlam in de pan. De Dow sloot 4,3% lager, de S&P 500 4,7% en de Nasdaq meer dan 5%. De Europese beurzen volgden de trend van de Amerikanen en sloten 3 tot 5% lager. De AEX sloot donderdag op 300 punten en opende vandaag op 328 punten.

Maar cijfers over juli waren gemiddeld en in lijn met een gematigde economische groei. Een gematigde economische groei, die overigens in het tweede halfjaar van 2011 licht zal aantrekken, is ook precies wat de voorzitter van de Fed, Ben Bernanke, verwacht. De cijfers over juli wijzen daar ook op.

De ISM-index voor de industrie kwam in juli uit op 50,9 en die voor de dienstensector op 52,7%. De aanvragen voor een werkloosheidsuitkering bleven op 400.000 staan. Al maanden is sprake van een gestage daling. Salarisstrookverwerker ADP kwam met een toename van het aantal banen in de private sector in juli met 114.000 na 145.000 in juni. (De officiële werkloosheidscijfers worden vrijdagmiddag gepubliceerd.) Het consumentenvertrouwen zoals gemeten door de Conference board steeg in juli ten opzichte van juni. Daarbij komt dat de bedrijfsresultaten over het tweede kwartaal zeer positief zijn. Er zijn dus nauwelijks redenen om zo in paniek te raken.

Italië de derde economie van de EU, heeft een begrotingstekort in 2010 van slechts 4,6% (minder dan Nederland) en heeft onlangs een pakket bezuinigingsmaatregelen aangenomen van 50 miljard euro. Alleen de staatsschuld van 119% van het Bruto Nationaal Product is erg hoog. Italië moet dit jaar voor grote bedragen aan staatsleningen herfinancieren, waardoor het land kwetsbaar wordt voor speculatie. Want elk extra procentje bij een staatsobligatie is er één. Als de rente op de Staatsobligaties te hoog wordt, worden de lasten voor Italië te hoog en moet ook dit land aankloppen bij het Europese steunfonds.

Verder was er in Europa ook weinig aan de hand. Voorzitter van de ECB, Jean-Claude Trichet, verwacht voor Europa een gematigde economische groei van 1,5%. Helaas ligt de inflatie boven de richtwaarde van 2%, maar Trichet gaf geen aanwijzingen voor een renteverhoging.

Zodra er een oplossing was gevonden voor de Griekse schuldenproblematiek, werd de discussie verplaatst naar het schuldenplafond van de VS. Zodra hier een oplossing voor werd gevonden, ging de aandacht weer uit naar Italië en Spanje, die als nieuwe slachtoffers van de Europese schuldencrisis worden gezien. Het lijkt wel georchestreerd door ijskoude intriganten die op die manier miljarden verdienen op de beurs. Het kan ook te wijten zijn aan het uiterst negatieve sentiment van de belegger.