Bij een hoge rente leent de industrie minder en kan er minder worden geïnvesteerd, terwijl een lage rente de economie kan doen groeien. Naast bedrijfsinvesteringen en persoonlijke leningen is met name ook de huizenmarkt onderhevig aan de schommelingen van de rente; ook hier geldt dat een lage rente de koopkracht verstevigd en daarmee de mogelijkheden.

In de donkere middeleeuwen verbood de katholieke kerk vanuit Rome het heffen van rente op leningen. Bij rente wordt immers de rijke beloond voor zijn rijkdom; de arme moet extra betalen. Door het kerkelijke standpunt waren de bankiers in die dagen vaak joden, hetgeen die groep mensen een hoop afgunst zou opleveren in de daaropvolgende jaren. Vandaag de dag handhaven sommige islamitische staten nog een vergelijkbare attitude; daar zijn rentevrije spaarrekeningen voor handen om te voorkomen dat men zich ‘schuldig’ maakt aan het innen van een dergelijke vergoeding, die in de Westerse geest van vandaag over het algemeen toch als zeer acceptabel en reëel wordt beschouwd.