Protesten Wall Street meer dan simpel idealisme

Maar de laatste tijd gaat het hard. De demonstraties in Griekenland van de afgelopen maanden waren een stuk grimmiger. Ze misten wel inhoud. De Grieken vergaten even dat een failliet van hun land hun persoonlijke situatie (vooral op lange termijn) nóg erger zou maken en dat bezuinigingen nu écht nodig zijn om ooit nog een keer een gezond economisch land te kunnen worden. Na jarenlang relatief veel verdienen en weinig belasting betalen (een havenarbeider in Griekenland verdient gemiddeld € 120.000) breken er voor de Grieken nu tijden aan waar ze door de zure appel heen moeten bijten. Athene moet de economie ook niet kapot gaan bezuinigen, maar je hoeft geen cynicus te zijn om te stellen dat al die Griekse demonstranten die factor niet hebben meegenomen toen ze besloten de straat op te gaan.

Interessant is dan ook de huidige ‘Occupy Wall Street Movement', die zich vanuit New York naar vele tientallen andere Amerikaanse steden heeft uitgebreid. Was het enkele weken geleden nog een onduidelijk clubje anti-kapitalisten die zelf niet eens goed wisten waartegen ze protesteerden. Inmiddels is de groep uitgegroeid tot een beweging waar rekening mee gehouden moet worden. Speerpunten? Afschaffing van de invloed van de grote bedrijven op de politiek, terugdringing van de hebzucht van bedrijven, meer regulering bij de banken, eerlijkere belastingtarieven en beleid dat gericht is op de 99% van de bevolking in plaats van de 1% aan de top. De eisen zijn duidelijk.

Het is vooral bijzonder om te zien dat de ‘Occupy Wall Street Movement' zich richt op de financiële wereld zelf en minder op de politiek. Misstanden op Wall Street lijken niet langer vast te zitten aan een politieke stroming, maar meer aan het gebrek aan (wettelijke) mogelijkheden om er wat aan te doen. Toegegeven: er zullen ongetwijfeld weinig Republikeinse demonstranten op Wall Street staan, maar het protest richt zich niet specifiek op die groep. Zoals het er nu uitziet heeft de Wall Street - beweging in ieder geval een groot potentieel omdat het inhoud combineert met een grote achterban. De Amerikaanse kiezer is het zat en herkent zich niet langer in welke politieke stroming dan ook. Het is in ieder geval te gemakkelijk om de beweging af te doen als simplistisch links idealisme. Aan de andere kant moeten de activisten ook onthouden dat niet iedereen op Wall Street iets te maken had met de crash van 2008 en dat er genoeg bedrijven zijn die investeren in de toekomst van het land.

En zo is het, een jaar voor de verkiezingen in de Verenigde Staten, afwachten hoe de Amerikaanse politiek gaat reageren op de groeiende onvrede die zich nu in behoorlijk rap tempo in één collectief aan het samenvoegen is. Wil deze beweging verder groeien dan zal het uiteindelijk moeten overvloeien in een politieke vorm. Een democratische versie van de Tea Party? Dat is heel goed mogelijk. President Obama sprak vorige week in ieder geval zijn begrip uit voor de landelijke protesten. John Boehner, de Republikeinse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, reageerde door te stellen dat Obama de protesten alleen gebruikt om alvast campagne te voeren. En zo kibbelen beide politieke stromingen rustig door terwijl de massale verenigde onvrede blijft groeien. Inmiddels lijkt de beweging dan ook over te slaan naar Europa waar protesten in Londen, Amsterdam, Madrid, Brussel, Dublin en Parijs al zijn aangekondigd. Laten we uitkijken met hier lacherig over te doen: u ziet zelf hoe hard de protesten zich in de VS hebben uitgebreid.

Sten Lemmens is Marketwatcher bij IG Markets Nederland dat handel in CFD's aanbiedt in Nederland. Deze column bevat geen beleggingsadvies. Verder kunnen eventueel gesuggereerde adviezen niet voor bepaalde beleggers van toepassing zijn. Opvolging van adviezen dient in samenspraak met een deskundige beleggingsadviseur te gebeuren.