Met het verse faillissement van CIT Group en DSB is een nieuw couplet ingeluid van de bankenblues. De tweede stem wordt gezongen door een nieuw fenomeen: de opsplitsing van de ouderwetse spaarbank en de andere activiteiten. ING kreeg in haar wereldkundig gemaakte splitsingsplannen dit weekend bijval van de Britse giganten Lloyds, The Royal Bank of Scotland en Northern Rock. De algemene vraag is nu: wat is het gevolg van deze ontwikkelingen voor het toch al minimale vertrouwen van de consument in de bank?
En de vraag in het bijzonder: is de opsplitsing van de activiteiten wel goed voor beheerportefeuilles die worden aangehouden bij de bank?
Zou de val van Lehman, Fortis en DSB ook gebeurd zijn in een tijdperk zonder internet? Bij de laatste bank zou dat denk ik niet het geval zijn geweest. Verzekeringsman Dirk Scheringa bouwde een imperium en richtte op het stevige fundament van dit imperium een bank. Maar zijn succesvolle bedrijfsmodel wijzigde echter niet snel genoeg. In de laatste dagen van het DSB-tijdperk zorgden blogs, twitters en andere internetcommunicatie voor een run op de bank die niet te stoppen bleek. Met een faillissement tot gevolg. Hiermee heeft het gebruik van internet gezorgd voor een nieuwe dimensie in de algehele bankenblues.
Bankvertrouwen
Het vertrouwen van de consument in de bank is niet groot. Onderzoek leert dat de bank vooral gezien wordt als een noodzakelijk kwaad. Dat is nogal wat! Een onderzoek onder ondernemers wijst uit dat zij nog minder vertrouwen hebben. Er is vooral onbegrip en boosheid bij ondernemers over het feit dat de bank in veel gevallen niet thuis geeft, zeker nu zij krediet, steun en bijstand hard nodig hebben.
De banken verkeren in zwaar weer. En niet alleen op financieel gebied. Neem ING dat in ‘no time’ een klachtenbom kreeg toen bleek dat een misleidende boodschap over spaarrente werd beboet. Consumenten nemen duidelijk stelling in en ruiken in sommige gevallen zelfs bloed.
Beheeromgeving wijzigt
De enorme problemen die banken hebben als gevolg van de kredietcrisis zorgen ervoor dat banken in de overlevingsmodus verkeren. De banken snijden, knippen, verkopen en concentreren zich onder druk van de regelgever vooral op zichzelf. En dat is logisch. Het oude verdienmodel van de bank moet worden aangepast. Wanneer de bank te groot is om te vallen, is het ook te groot om te blijven voortbestaan. Een veranderende omgeving van strengere regelgeving moet het doemscenario van massale claims uit het verleden en in de toekomst voorkomen. En alles moet op alles worden gezet om te voorkomen dat de consument nog negatiever wordt over de bank.
Voor de beleggende cliënt heeft dat opsplitsen verregaande consequenties. Neem de beheercliënten van Fortis of één van haar onderdelen. Deze beheercliënten gaan over naar BNP Paribas. Dan heb je dus ineens een andere beheerder met andere ideeën. En dat terwijl de meeste problemen uit het verleden nog niet zijn opgelost. Het bankloket voor de beleggende cliënt zal in de toekomst waarschijnlijk dicht gaan, verhuizen of heel druk bezet zijn met het creëren van standaardoplossingen. En juist nu verdient de beleggende cliënt aandacht en maatwerk. Verwacht dat niet van de bank, want deze neuriet zachtjes haar ‘Bankenblues’. De financiële markten kennen vandaag de dag namelijk genoeg uitdagingen.
Peter Cordes
Wijs & van Oostveen Vermogensbeheer
|
KOERSEN
STIJGERS
DALERS
HOOGSTE SPAARRENTE
