Het is een woelig jaar geweest voor de VS, maar ook voor de rest van de wereld. Een jaar dat zo hoopvol begon met de verkiezing van Obama, de 44ste president van de Verenigde Staten. Een jaar later heeft dit eerste zwarte staatshoofd van de VS al de Nobelprijs voor de Vrede op zak. Maar wat heeft hij echt bereikt? De hoop is een stuk getemperd door de harde realiteit. Bij zijn beëdiging piekte de populariteit van Obama torenhoog: 83 procent van de Amerikanen stond achter hem, dik 10 procent meer dan Kennedy op hetzelfde moment in 1961. Intussen is Obama, met de steun van nog maar 47procent van de Amerikanen, diep weggezakt. Dieper dan om het even welke vorige president. Vanaf dag één kampte Obama met de economische crisis, volgens de opiniepeilers de belangrijkste reden voor zijn tanende populariteit. Midden februari tekende hij een eerste plan voor economische noodhulp ter waarde van 787 miljard dollar. Een maand later werd dat opgetrokken tot 2.000 miljard dollar, waarmee vooral de grote banken en de autogiganten General Motors en Chrysler werden gered.

Terugkijkend op het eerste jaar zien we het volgende:
• De Dow Jones steeg van 7.949 naar 10.609
• De werkloosheid steeg van 7,7% naar 10 %
• De overheidsschuld steeg van 10,3 biljoen dollar naar 12,6 biljoen dollar
• Het aantal buitenlandse troepen steeg met 24.000

De site Obameter houdt in detail bij in welke mate president Barack Obama zijn beloftes tijdens de verkiezingscampagne waar maakt.
Maar: is het (krediet-)crisismanagement van Obama in alle analyses in de kern niet hetzelfde als het wel of niet handhaven van Ben Bernanke? Werd die niet in 2006 benoemd door de vorige republikeinse president George W. Bush en volgde hij toen de legendarische Alan Greenspan op die bijna twintig jaar aan het hoofd stond van de Federale Reserve, de Amerikaanse centrale bank? Toen in het najaar van 2008 de financiële crisis losbarstte, reageerde hij krachtig door de rente te verlagen en klaar te staan met miljarden dollars om banken en andere financiële stellingen te redden. Sommige menen dat hij erger heeft kunnen voorkomen, anderen achten hem voor een groot deel verantwoordelijk voor de crisis.  Obama benoemde hem afgelopen zomer voor een tweede termijn. Maar de Amerikaanse Senaat moet die nominatie nog goedkeuren en net in die Senaat trekken steeds meer senatoren hun steun voor Bernanke in. Zijn eerste termijn loopt op 31 januari ten einde. Hij heeft de steun nodig van 60 van de 100 senatoren om zijn termijn te verlengen. Als ze besluiten om Bernanke weg te stemmen, dan zal Obama iemand uit zijn eigen rangen nomineren voor deze job.

President Obama wordt door Amerikanen meer en meer gewantrouwd. Veel Amerikanen denken dat de president onvoldoende in staat is de huidige financiële problemen aan te pakken. Deskundigen verwachten dat het aantal sceptici omtrent Obama's beleid evenredig aan het aantal werkelozen zal toenemen. Het land Amerika is bijna failliet en 1 ding is duidelijk : het werkt niet optimaal met the American Dream!     

                                                                                                                                                           

Na het loslaten van de goudstandaard was de opvatting dat er geen grenzen zouden zijn aan economische groei. En wat zien we? Nog nooit heeft de VS zo’n groot begrotingstekort gehad. Het komt neer op 12% van het bruto binnenlands product (bbp).                                                                          

Volgens Obama komt het begrotingstekort in 2011 op $912 biljoen en in 2012 op $581 biljoen. Volgens het Witte Huis moet het Amerikaanse begrotingstekort aan het einde van de termijn van Obama zijn teruggebracht naar $533 biljoen, oftewel 3% van het bbp.                                                                   

 

Alleen door het laag houden van de rentestand en herstel van de bestedingen, met de name de binnenlandse, kan de economie weer overeind komen. Het potverteren gebeurde niet alleen door de Bush administratie. De financiële sector maakte dankbaar gebruik van lage rentestanden en wettelijke mogelijkheden om de meest risicovolle leningen weg te zetten in de huizenmarkt. Zolang er sprake is van groei kunnen dergelijke risico’s afgedekt worden, maar bij krimp slaat meteen het noodlot toe. De huizenmarkt stortte volledig in elkaar en de eerste banken begonnen te vallen.
Obama had weinig keus dan steunmaatregelen af te kondigen om de banken overeind te houden. Instorting van de financiele sector is ook geen leuk vooruitzicht. Het is wel wrang dat nu deze banken overeind beginnen te krabbelen, meteen weer denken in termen van bonussen. De top heeft blijkbaar niets geleerd van de ellende. En nog kampen grote groepen Amerikanen met enorme financiële problemen en werkloosheid.  Inmiddels is Obama begonnen om dat de kop in te drukken door maatregelen op te leggen die dergelijke excessieve bonussen onmogelijk maken.
Toch heeft Obama wel iets bereikt. De recessie werd afgeblokt, de werkloosheid niet. Nu geeft Obama zelf toe dat een nieuwe recessie dreigt door het gigantische gat in zijn begroting, dat het wereldwijde vertrouwen in de dollar zwaar ondermijnt. Meer daden, minder woorden dus.