De DSB Bank is failliet verklaard. Dat betekent het einde van het Dirk Scheringa-imperium. De voormalige Friese politieagent begon ooit met het geven van financiele adviezen aan vrienden en collega’s, maar bouwde zijn imperium uit tot een financiële instelling met bankvergunning. Op het hoogtepunt van de crisis schoof Scheringa zichzelf nog naar voren als crisisminister, omdat zijn bank zo gezond door de crisis kwam.

Dat is nu helemaal anders. Na een wekenlange strijd bleek het niet meer mogelijk om de DSB Bank overeind te houden. Er werd nog volop gezocht naar mogelijkheden om de bank te laten overnemen door Nederlandse banken, maar die zagen dat niet zitten. Ook een Amerikaanse partij Lone Star bleek zondag geen trek te hebben om DSB Bank over te nemen. Op het laatste moment weigerde Wouter Bos staatssteun te geven aan de bank uit Wognum, waardoor het failissement maandagmorgen om 09.00 uur uitgesproken werd.

De DSB Bank was volgens Wouter Bos geen slachtoffer van de kredietcrisis, maar van haar eigen handelen. Dat was volgens hem ook de reden dat de bank geen staatsteun kreeg. Er deden al tijden geruchten de ronde over ontoelaatbare praktijken van de bank uit Wognum, maar die kwamen in een stroomversnelling terecht toen het programma NOVA eind september een item over DSB Bank maakte.

In deze uitzending kwamen oud-medewerkers van de DSB Bank aan het woord die geen goed woord voor de praktijken bij DSB Bank over hadden. De bank zou zich schuldig maken aan koppelverkoop en enorme provisies opstrijken bij de verkoop van verzekeringen en hypotheken. Er werd ook gesproken over agressieve verkooptechnieken bij de bank en vooral de uitspraak ‘Liegen mag, bedriegen niet’ deed veel stof opwaaien.

Eerder dit jaar was de DSB ook al negatief in het nieuws gekomen door een boete van de AFM van 120.000 euro. En de tv-programma’s Radar en Nova besteedden aandacht aan de praktijken bij DSB Bank. De bank zou te dure verzekeringen koppelen aan te hoge hypotheken. Het vertrek van Frank de Grave in mei had mogelijk te maken met het feit dat De Grave lastige vragen stelde over de boekhouding van de bank.

Hoewel DSB Bank zich presenteerde als een financieel gezonde bank die de kredietcrisis bijna niet voelde, was er meer aan de hand. De bank had wel degelijk veel last van de crisis, omdat de securisatiemarkt instortte. Door de ineenstorting van deze markt moest DSB steeds meer leningen aanhouden op de balans, omdat ze ze niet meer kwijt konden op de kapitaalmarkt. Tegenover die leningen moest DSB steeds grotere buffers aanhouden en hierdoor kreeg de bank steeds meer problemen met haar solvabiliteit. Andere banken losten deze problemen op door nieuwe aandelen uit te geven, maar DSB was niet beursgenoteerd. Dat de ondergang van DSB Bank niets te maken heeft met de kredietcrisis is dus niet waar.

Nadat de huizenverkopen verder daalden en het imago van DSB Bank verder verslechterde, kwam de bank steeds meer in de problemen. Toen spaarders door de negatieve media-aandacht geld gingen onttrekken, ging de sneeuwbal steeds harder rollen. En Pieter Lakeman van Stichting Hypotheekleed gaf de bank de finale zet over de rand door spaarders op te roepen om hun geld terug te trekken uit DSB. Dat leidde uiteindelijk tot de ondergang van DSB Bank.