De eurocrisis is vooral een probleem van omvangrijke overheidsschulden en uit het lood geraakte balansen van financiële instellingen, oftewel de interne financiële stabiliteit vande eurozone. Dit baart de Europese Centrale Bank (ECB) uiteraard zorgen, maar volgens de letter heeft men in Frankfurt en in het systeem van de centrale banken tot nu toe het werk goed gedaan. Op Europees niveau heeft de crisis geleid tot een depreciatie van de euro ten opzichte van bijvoorbeeld de dollar, maar de doelstelling van interne prijsstabilitiet is met de beperkte inflatie nog steeds onder controle. Bovendien zullen Europese exporteurs tevreden zijn over het einde van een periode van een wel erg dure euro.

En toch is men er in Frankfurt niet gerust op en terecht. De onbalans in de eurozone en de dreigende situatie in een aantal landen en in een aantal grote Europese banken is uiterst zorgelijk. De ECB-directie zal zich menig maal over alternatieve beleidsvraianten gebogen hebben: spannende tijden voor monetaitre economen en beleidsmakers. De ECB heeft sinds het ontstaan van de crisis in feite op twee manieren geprobeerd steun te verlenen. Ten eerste heeft men de interbancaire geldmarkten geholpen door de interestvoet tot het minimum te beperken, banken ook in het vooruitzicht gesteld dat de goedkope voorwaarden blijven gelden en banken op die manier voorzien van goedkope, maar uiteraard tijdelijke leningen. Een absolute noodzaak in een crisistijd: de les uit de Grote Depressie in de Verenigde Staten is geleerd: toen dacht men dat een strakker monetair beleid de oplossing was met alle desastrueze gevolgen vandien. De tweede manier is wat men Quantitative Easing noemt. De ECB koopt de obligaties van partijen in nood. In feite is dit ook een vorm van monetaire financiering, omdat men dit doet door extra liquiditeit te genereren. De balans van de centrale bank wordt op die manier verlengd (een alternatief is wat men Qualitative Easing noemt: de balans blijft even lang, maar men substitueert titels). Een debat is uiteraard wat voor soort obligaties men zou kunnen kopen. De ECB heeft zich wat betreft de overheidsobligaties beperkt tot tweedehands papier en geweigerd om nieuw overheidspapier aan te schaffen. Dit is conform de Duitse doctrine. Maar hoe men het ook beziet, er worden meer middelen aan de financiële sector toevertrouwd.

De derde stroom van beleid, en dat is waarschijnlijk de meest krachtige, is de rol die de ECB speelt als laatste redmiddel. Men straalt continu het vertrouwen in de euro uit, toont zich bereid de positie van de euro te verdedigen en is bereid om tot nieuwe stappen over te gaan. Een overweging is telkens of men de ingezette instrumenten ook weer kan omkeren. Stel dat het de economie op termijn weer aantrekt: hoe kan men de liquiditeit weer aan het systeem onttrekken teneinde toekomstige inflatie te beheersen? In dat kader moet men ook de discussie over de introductie van euro-obligaties zien. De ECB houdt zich verstandig terughoudend als het gaat om een al te grote inmenging in het budgettaire beleid van de landen in de eurozone.