In de financiële pers wordt doorlopend door kenners gewaarschuwd voor het feit dat de beurs te hard en te snel is gestegen en dat een stevige correctie onvermijdelijk is. Zo kwam het Britse weekblad The Economist met een cover waarop de skyline van New York te zien is, weerspiegeld in een paar prachtige zeepbellen. De boodschap is duidelijk. De beer zal weldra weer regeren op de beurs. Na een rally van bijna tien maanden lijken aandelen veel te duur geworden. En in combinatie met de historisch lage rente  en de uit de hand gierende begrotingstekorten kan het feest nooit lang meer duren.

 

Is dat zo? Natuurlijk moeten we bovengenoemde publicaties serieus nemen. Maar is het niet zo dat de eigenschap van crashes en scherpe correcties is dat ze altijd onverwacht komen? Wanneer iedereen er op zit te wachten, hebben beleggers hun posities allang ingenomen en komen ze dus niet. Natuurlijk zijn de zorgen over de overheidstekorten in de westerse wereld en de gevolgen van het terugdraaien van de stimuleringsmaatregelen voor de economie gerechtvaardigd. Maar wanneer we alle ruis en spin uit de mediaberichtgeving eens weg laten en gewoon naar de harde feiten kijken, verschijnt een ander beeld.

Zo is de risicopremie – vertaald in de rente-opslag boven risicovrije staatsleningen – verdisconteerd in bedrijfsobligaties enorm gedaald. Voor eersteklasdebiteuren is deze opslag terug op het niveau van de zomer van 2008. Toen stond de AEX overigens boven de vierhonderd punten. De risicopremie op hoogrenderende bedrijfsobligaties is zelfs terug op het niveau van eind 2007. Toen stond de AEX nog boven de vijfhonderd punten. De aandelenmarkt heeft dus nog wat in te halen. En wat te denken van de historisch steile rentecurve. Nu is een steil oplopende rentecurve – de rente op langlopende staatsobligaties overtreft de rente op kortlopende staatsobligaties – een voorbode voor economische groei. Maar momenteel is het verschil tussen de rente op tienjaars staatsleningen en driemaands staatsleningen in de VS maar liefst 3,78 %. Dat is niet minder dan twee standaard deviaties meer dan het historisch gemiddelde. Voor de goede orde, dat is de afgelopen vijtig jaar vijf keer eerder voorgekomen en leidde steevast tot een hogere beurs twaalf maanden later.

 

Een veelgehoord argument is ook het feit dat bijna iedereen momenteel bullish is geworden. Volgens Investors Intelligence is meer dan 50% van de beleggers bullish. Dat is historisch veel. Een keerpunt in de markt zou dan niet meer ver weg zijn. Ook hier valt echter het een en ander op aan te merken. Bedenk bijvoorbeeld dat de rally op de beurs tussen oktober 2002 en oktober 2007 voor meer dan 55% tot stand kwam terwijl meer dan 50% van de beleggers bullish was.  Met andere woorden, het loont om contrair te zijn maar dan wel tijdens keerpunten in de markt. In de daar tussen liggende jaren is het beter als belegger met de kudde mee te rennen. Sinds WO II zijn er elf economische expansies gemeten. De gemiddelde duur van zo’n hoogconjuctuur was vijf jaar. De huidige expansie is pas zes maanden oud. Een groentje dus nog met een levensduur van naar  alle waarschijnlijkheid enkele jaren.