De westerse economieën maken sinds mensenheugenis periodes van zowel hoog- als laagconjunctuur door. Sinds de Tweede Wereldoorlog is daar echter enige verandering in gekomen. Voordien waren de neergaande bewegingen buitengewoon hevig. De werkloosheidsuitkeringen hadden nog bij lange na niet het niveau van tegenwoordig en spaarders kenden toen nog niet de bescherming die zij heden ten dage genieten.

De in een hoogconjunctuur ontstane financiële excessen werden in een daaropvolgende economische laagconjunctuur genadeloos uit het financiële systeem verwijderd. Zodoende kon iedere daarop volgende expansie weer beginnen met een schone lei, dat wil zeggen met gezonde balansen en een lage schuldenlast. De ingrijpende gevolgen van de “Grote Depressie” uit de jaren ´30 van de vorige eeuw – massawerkloosheid, gierende inflatie uitlopend op een desastreus verlopen grootschalig militair conflict – hebben de overheden echter doen inzien dat men de economie niet langer aan zijn lot kon overlaten. De laissez-faire politiek werd doodverklaard. De economische theorie van de toonaangevende econoom John Maynard Keynes inspireerde de overheden om in de economie te gaan ingrijpen met zogenaamd anticyclisch beleid om daarmee de gevolgen van een recessie of depressie te verzachten.

Toen eenmaal duidelijk was hoe de scherpte van een economische neergang kon worden afgezwakt betekende dat tevens het einde van het gezondmakingsproces dat voorheen met deze recessies gepaard ging.  De financiële markten werden niet langer aan hun lot over gelaten en de overheden gingen de economie sturen via de rente en de belastingen.  Natuurlijk ontstonden er nog steeds excessen tijdens de hausseperiodes maar de “natuurlijke” schoonmaak ervan na afloop bleef uit waardoor de balansen stelselmatig verslechterden en de schuldcreatie toenam. Elke nieuwe economische opleving ving aan met een hoger schuldenniveau en meer onevenwichtigheden dan de vorige hausse.

Deze stijgende schuldenlast droeg er tevens toe bij dat de financiële consequenties van een schoonmaak steeds verder toenamen. De belangen het bestaande systeem tegen elke prijs te laten voortbestaan werden steeds groter. Men kon de markten eenvoudig niet meer aan hun lot over laten. De gevolgen zouden desastreus zijn. Voor de autoriteiten werd het dus steeds belangrijker de economie iedere keer weer te reanimeren en zodoende de noodzakelijke aanpassing langs natuurlijke weg te voorkomen. En hiervoor gebruikten ze ieder beschikbaar middel. De op volle toeren draaiende geldpers werd erg populair.

De technobubble van eind jaren ´90 was een van de grootste luchtbellen op de beurs uit de moderne tijd en het uiteenspatten ervan zou een verwoestend effect kunnen hebben. Bang voor een desastreuze deflatie zoals in Japan  zetten de centrale banken en de overheden alles op alles om de economie weer tot leven te blazen. De centrale bank van de VS verlaagde de rente zelfs tot 1 % met een zakkende dollar als gevolg. De overheid verlaagde de belastingen met als resultaat een van de mildste recessies uit de geschiedenis. Het was echter slechts uitstel van executie. Er ontstond een nieuwe luchtbel op de huizenmarkt, de kredietverstrekking explodeerde en een spectaculaire hausse in riskante beleggingen kwam op gang. Het fundament voor de huidige kredietcrisis was gelegd. We weten inmiddels wat de gevolgen zijn: een instortende huizenmarkt, turbulentie op de beurzen en het gevaar van omvallende banken.