Laatste nieuws |
Nieuws deze week |
Weekoverzicht |
Dagcommentaar |
Recente persberichten |
Agenda
Nieuwsbrief
|
|
|
Beleggen in Hollywood? Grote jongens bepalen alles
8-10-2007
Beleggen in films is vaak een riskante onderneming. Het aantal acteurs dat een gegarandeerd succes oplevert, is minder groot dan vaak wordt verondersteld; zelfs sterren als Tom Cruise en Meryl Streep participeerden in flops.
|
Beleggen in films is vaak een riskante onderneming. Het aantal acteurs dat een gegarandeerd succes oplevert, is minder groot dan vaak wordt verondersteld; zelfs sterren als Tom Cruise en Meryl Streep participeerden in flops. Naast de kwaliteit van de film zelf is een ander aspect zeer bepalend of een film al dan niet een succes kan worden: de beoordeling die wordt verstrekt door de MPAA (Motion Picture Association of America). De documentaire 'This Film is not yet Rated' toont vlijmscherp de economische motieven achter de leeftijdsbepalingen.
Wie Steven Seagal niet kent, maar op een avond zin heeft in een actiefilm, kan na het eerste half uur van een van zijn films al snel de TV-gids erbij willen nemen om te zien vanaf welke leeftijd de film eigenlijk geschikt is. Afgeschoten ledematen, brute roofmoorden, een krakend nekwervel; de hoeveelheid geweld in zijn films wil nog wel eens buitengewone proporties aannemen. De MPAA is het Amerikaanse instituut dat voor de eigen markt (die het mondiale succes van een film meestal bepaalt) de ´kijkwijzer´ meegeeft. "Terecht dat zo´n instantie bestaat," is de algemene lezing. De documentaire ´This Film is not yet Rated´ legt echter bloot dat de keuring wordt gedaan door leken, die bovendien ook nog eens diep in de zak van grote bedrijven lijken te zitten.
Gebrek aan richtlijnen
De documentaire, van director Kirby Dick en producer Eddie Schmidt, richt zich op twee vervelende aspecten voor de filmmakers. Op de eerste plaats bestaan geen richtlijnen aan de hand waarvan de maker zijn film kan maken; hij of zij zal dus altijd af moeten wachten wat de ´rating committee´ voor het opus in gedachten heeft.
Letterlijk kan dus de ene keer het woord ´fuck´ drie keer voorkomen, terwijl een half jaar later zulks volledig uit den boze blijkt te zijn. Buiten het muggenzifterige karakter van dergelijke beoordelingen, heeft de MPAA hiermee een vrijbriefje om elke film te retourneren, zo lang ze maar kunnen beargumenteren dat bepaalde dingen ´voor de gemiddelde Amerikaanse ouder´ niet door de beugel kunnen. Dat klassenjustitie op de loer ligt, is duidelijk. "Nee", zegt de MPAA, "Want onze beoordelaars zijn bewust onbekende, gemiddelde Amerikaanse ouders." De onbekendheid maakt het filmstudies of andere belanghebbenden onmogelijk om druk uit te oefenen op het comité, is de filosofie van de MPAA. De schoen wringt echter op het vlak dat de grote studio´s (MGM, Paramount, Warner Bros e.a.) wél een gedetailleerd verbeterlijstje krijgen, waarmee ze een film alsnog ´frame by frame´ bijvoorbeeld geschikt kunnen maken voor een jonger publiek.
Onafhankelijke producenten krijgen dergelijke lijstjes niet, doch slechts de beoordeling. Zij kunnen dus niet ´die ene scène´ herzien, want ze weten niet welke scène debet was aan het oordeel. Dit geeft de grote studio´s een enorm voordeel.
Filmhuizen
Het tweede probleem is namelijk de beoordeling zelf, die zich in de documentaire toespitst op het verschil tussen R en NC-17. Films met een ´R´ en een ´NC-17´ beoordeling zijn beiden inhoudelijk ´schokkend´, maar het verschil is dat kinderen onder 17 wel met hun ouders naar een R-film mogen, terwijl NC-17 films ook dan voor hen verboden zijn. Vanzelfsprekend trekken NC-17´s hierdoor per definitie minder publiek en bij gevolg worden dergelijke films veel minder breed geprogrammeerd in de Amerikaanse bioscoopzalen. Feitelijk is een NC-17 beoordeling een verbanning naar de filmhuizen. Dat kleine, onafhankelijke makers hierdoor betrekkelijk eenvoudig buitenspel gezet kunnen worden, is duidelijk.
Als dus een onafhankelijke maker een nieuwe Indiana Jones bedenkt, kan in theorie die film totaal onbekend blijven vanwege de ratings. Een jaar later mag Tom Hanks in een dure productie van een grote producent alsnog met de centen aan de haal gaat. Naast dit financiële verhaal is er ook sprake van de toch wel puriteinse hypocrisie die Amerikanen kennelijk nog steeds kenmerkt: de bloederige ´Normandy Landing´ in het begin van Saving Private Ryan shockeerde menigeen, maar keer op keer blijkt een meisje dat een ander meisje zoent voor de MPAA veel schokkender. De Spielberg-film kreeg R en werd een kassucces, terwijl de makers van talloze ´Coming of age´-drama´s het met een NC-17 moesten doen. Dat aspect zit overigens diep in de Amerikaanse ziel en is meer een verzwakking van de toch al twijfelachtige beoordeling dan dat het ´t probleem zelf zou zijn.
Wie is echt de baas?
Het dieptepunt van de documentaire is niet zozeer de zwakte, de hypocrisie of de non-inzichtelijkheid van de MPAA. De documentairemakers huurden een detective in om alle beoordelaars (raters) in kaart te brengen. Wat volgt zijn enkele koddige achtervolgingen, het betere afluisterwerk en wat valse telefoontjes. Uiteindelijk blijken de raters lang niet allemaal aan de juiste voorschriften te voldoen die de MPAA zelf heeft gesteld: sommige bleken hun maximale termijn al lang erop te hebben zitten, terwijl anderen niet eens ouders bleken te zijn. Bovendien bewijst niets dat de mensen geschikt zijn voor hun vak, laat staan goede ouders of representatief voor het hele land. Maar ook dat bleek niet het dieptepunt. Wat wel het dieptepunt was, kwam bij het hoger beroep in beeld. Grappig genoeg hadden de makers hun eigen documentaire tot dusver (met de beelden van de spionage, kritiek van producenten etc.) voorgelegd aan de MPAA, dat, verrassend genoeg, met ´n NC-17 op de proppen kwam. Na het beroep van de makers, volgde een zitting. De detective kreeg hierdoor ook van de beroepscommissie de persoonsgegevens boven water gekregen. Daaruit bleek dat de beroepscommissie bestaat uit mensen die werkzaam zijn bij bedrijven die gelieerd zijn aan firma´s als MGM, Paramount, Warner Bros etc... Vraagt u zich nog af wat de uitkomst van het beroep was?
De boodschap is dan ook overduidelijk: als de kans zich voordoet om in een Amerikaanse ´onafhankelijke´ film te investeren, weet dan dat de kans om door te breken nihil is. Sterker nog: de laatste twee films die het redden, waren El Mariacchi en Tremors. Beide films bleken (achteraf) gemaakt door talentvolle filmers, die met een budget waar een dorpsfeest nog niet op draait leuke, originele werken maakten. De kans om zulke parels te vinden, is echt niet groot. Een investering in de onafhankelijke film is dan ook meer uit kunstzinnige overweging te maken, want de krachten die de Amerikaanse bioscopen beheersen, zijn niet of nauwelijks te bedwingen. De grote jongens bepalen namelijk alles.
Auteur: Cornelis van Zutven
Cornelis van Zutven
|
|
|
|
Koers Informatie |
Valuta en wisselkoers |
Beleggingsfonds |
Koersen buitenland
Laatste nieuws |
Koop advies |
Financiële agenda |
Video nieuws |
Technische analyse
|
|
|
| Spaarrekening |
|
Max. |
Informatie |
|
| SNS Bank |
 |
4.75 % |
 |
| NIBC Direct |
|
4.50 % |
|
| SNS Bank |
|
4.00 % |
|
| WestlandUtrecht |
|
4.00 % |
|
| Reaal |
|
4.00 % |
|
| Toon alle spaarrekeningen » |
|
|
 |
|
 |
|
In de rubriek "Beleggingskansen" laat BeursGorilla een beleggingsprofessional aan het woord. Die vertelt u waar de beleggingskansen van dit moment liggen. |
|
|
|
|
|
|
|
Ronald Doeswijk |
8-5-2012 |
|
 |
Ronald Doeswijk is hoofdstrateeg bij Robeco.
Als hoofdstrateeg is hij verantwoordelijk voor de economische visie en de visie van de vermogensbeheerder op de financiële markten. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Tjerk Smelt |
14-12-2011 |
|
 |
Tjerk Smelt is oprichter van Helder Vermogensbeheer.
Daarnaast is hij senior vermogensbeheerder bij DCA-Vermogensbeheer, een vermogensbeheerder gericht op Agrarisch Nederland. |
|
|
|
|
Meer Beleggingskansen >> |
|
 |
|
 |
| BEURSGORILLA NIEUWSBRIEF |
Altijd op de hoogte zijn? Selecteer dan nu welke
gratis nieuwsbrieven u wilt ontvangen en meld u aan!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
KOERSEN
STIJGERS
DALERS
HOOGSTE SPAARRENTE
